سوء هاضمه

اندازه‌گیری در رژیم غذایی و پرکاربرد ترین واحدهای اندازه گیری

اندازه‌گیری دقیق مواد غذایی در رژیم غذایی برای کنترل کالری دریافتی و مواد مغذی ضروری است. واحدهای اندازه‌گیری متعددی وجود دارند که هر کدام کاربردهای خاص خود را دارند. در اینجا برخی از پرکاربردترین واحدها و کاربردهای آن‌ها آورده شده است:

واحدهای وزن:

در رژیم غذایی از واحدهایی نظیر گرم و کیلوگرم استفاده می‌شود. این مقیاس‌ها نسبت به سایر اندازه‌گیری‌ها دقیق‌تر هستند و به کمک ترازو می‌توان برای اندازه‌گیری هر نوع مواد غذایی، از آن‌ها استفاده کرد. البته باید در نظر داشت که این واحد اندازه‌گیری کاملاً به ابزار وابسته است و زمانی کارآمد و مفید است که در کنار خود یک ترازو داشته باشیم، پس در همه جا قابل استفاده نیست.
گرم (g): رایج‌ترین واحد برای اندازه‌گیری وزن مواد غذایی، به‌ویژه مواد جامد مانند گوشت، سبزیجات، غلات و حبوبات است. اغلب در دستورالعمل‌ها و برچسب‌های مواد غذایی استفاده می‌شود.
کیلوگرم (kg): برای اندازه‌گیری وزن‌های بزرگ‌تر مواد غذایی استفاده می‌شود. کیلوگرم = ۱۰۰۰ گرم
اونس (oz): واحدی است که در برخی از کشورها استفاده می‌شود و معادل تقریباً ۲۸٫۳۵ گرم است. (به طور دقیق‌تر، ۱ اونس = ۲۸٫۳۵ گرم است، اما برای مصارف روزمره می‌توان از تقریبی ۲۸ گرم استفاده کرد).


واحدهای حجم:

میلی‌لیتر (ml): برای اندازه‌گیری حجم مایعات مانند آب، شیر، روغن و سس‌ها استفاده می‌شود.
لیتر (l): برای اندازه‌گیری حجم‌های بزرگ‌تر مایعات استفاده می‌شود. یک لیتر = ۱۰۰۰ میلی‌لیتر
فنجان (cup): واحدی است که در دستورالعمل‌های آشپزی و رژیم‌های غذایی استفاده می‌شود و در اندازه‌های مختلفی موجود است. اندازه استاندارد فنجان در بسیاری از کشورها تقریباً برابر با ۲۴۰ میلی‌لیتر است، اما می‌تواند کمی متفاوت باشد. برای دقت بیشتر، بهتر است از فنجان‌های مدرج استفاده شود.
یک لیوان معادل ۲۴۰ سی‌سی است
لیوان رایج‌ترین واحد در بین متخصصین تغذیه است. پیشنهاد می‌شود که یا یک لیوان مدرج همراه داشته باشید و یا یکبار یک لیوان را که بیشتر استفاده می‌کنید به دقت تا ۲۴۰ سی‌سی اندازه‌گیری کنید.
قاشق غذاخوری (tablespoon): برای اندازه‌گیری حجم‌های کوچک‌تر مایعات و مواد جامد استفاده می‌شود. قاشق غذاخوری تقریباً برابر با ۱۵ میلی‌لیتر است.
قاشق غذاخوری
قاشق غذاخوری معادل ۱۵ سی‌سی است.
توجه کنید هرگاه از واحد قاشق استفاده می‌شود، همواره منظور یک قاشق سر صاف است (مانند مایع)؛ مثلا وقتی گفته می‌شود که یک قاشق غذاخوری پلو حدود ۱۰ کالری دارد منظور آن است که اگر با پشت یک کارد غذاخوری روی قاشق را تمیز کنیم نباید هیچ دانه برنجی از روی قاشق بریزد. معمولاً یک انگشت شست حدود دو قاشق غذاخوری (۳۰ سی‌سی) است.
قاشق مرباخوری (teaspoon): برای اندازه‌گیری حجم‌های بسیار کوچک‌تر استفاده می‌شود. قاشق چای‌خوری تقریباً برابر با ۵ میلی‌لیتر است.
قاشق مرباخوری
قاشق مرباخوری معادل ۵ سی‌سی است.
قاشق چای‌خوری
قاشق چای‌خوری معادل ۵ سی‌سی است. (توجه: قاشق چای‌خوری استاندارد برابر ۵ میلی‌لیتر است؛ اندازه ۲٫۵ سی‌سی برای قاشق‌های کوچک‌تر یا قهوه‌خوری است).
اونس مایع
یک اونس مایع معادل ۳۰ سی‌سی است.


واحدهای عدد و قسمت:

عدد (piece/count): برای میوه‌ها، سبزیجات و برخی از مواد غذایی که به صورت واحد شمارش می‌شوند، مانند تخم‌مرغ استفاده می‌شود.
قسمت (serving): مفهومی است که به مقدار غذایی اشاره می‌کند که در یک وعده غذایی مصرف می‌شود. برچسب‌های مواد غذایی اغلب اطلاعات تغذیه‌ای را بر اساس یک قسمت مشخص نشان می‌دهند.
هر ماده غذایی قابل شمارش را می‌توان با این مقیاس در نظر گرفت مثلا تخم‌مرغ و یا یک عدد سیب. این واحد مقیاس اندازه‌گیری ساده‌ای است اما دقیق نیست. در برخی موارد می‌توانید آنچه را که می‌خورید، بشمارید، مثلا: یک عدد سیب متوسط، دو برش نان، یک ورقه پنیر چدار، یک حبه سیر، یک عدد تخم‌مرغ و حتی یک اسلایس پیتزا یا یک پُرس چلو خورش. استفاده از این روش بسیار ساده است ولی دو مشکل دارد:
همیشه قابل استفاده نیست.
خیلی دقیق نیست، مثلا تعریف «سیب متوسط» برای همه یکسان نیست. در این زمینه پیشنهاد می‌شود که کمی محافظه‌کارانه عمل کنید یعنی اگر تردید دارید که آیا سیبی که دارید میل می‌کنید «متوسط» است یا «بزرگ»، فرض را بر آن بگذارید که بزرگ است!
برای دقت بیشتر، بهتر است از ترازوی آشپزخانه و ظروف مدرج استفاده کنید.
هنگام استفاده از دستورالعمل‌ها، حتماً به واحدهای اندازه‌گیری دقت کنید و در صورت لزوم تبدیل واحدها را انجام دهید.
برای اطمینان از رعایت دقیق برنامه‌ی غذایی خود، یادگیری تبدیل واحدهای اندازه‌گیری مختلف ضروری است. از ابزارهای آنلاین تبدیل واحد نیز می‌توانید استفاده کنید.


برای دقت بیشتر، بهتر است از ترازوی آشپزخانه و ظروف مدرج استفاده کنید.
هنگام استفاده از دستورالعمل‌ها، حتماً به واحدهای اندازه‌گیری دقت کنید و در صورت لزوم تبدیل واحدها را انجام دهید.
برای اطمینان از رعایت دقیق برنامه‌ی غذایی خود، یادگیری تبدیل واحدهای اندازه‌گیری مختلف ضروری است. از ابزارهای آنلاین تبدیل واحد نیز می‌توانید استفاده کنید.

جدول کلی: واحدهای اندازه‌گیری در رژیم غذایی

نوع واحد نام واحد معادل استاندارد کاربرد اصلی
وزن گرم (g) ۱ گرم مواد جامد (گوشت، سبزی، غلات)
کیلوگرم (kg) ۱۰۰۰ گرم وزن‌های بزرگ (کیسه برنج، گوشت عمده)
اونس (oz) ≈ ۲۸٫۳۵ گرم دستورالعمل‌های خارجی
حجم میلی‌لیتر (ml) ۱ میلی‌لیتر مایعات کوچک (روغن، سس)
لیتر (l) ۱۰۰۰ میلی‌لیتر مایعات بزرگ (شیر، آب)
لیوان / فنجان (cup) ۲۴۰ سی‌سی آشپزی، رژیم، مایعات و جامدات
قاشق غذاخوری ۱۵ سی‌سی مایعات و جامدات کوچک
قاشق چای‌خوری ۵ سی‌سی ادویه، شکر، نمک
اونس مایع ≈ ۳۰ سی‌سی دستورالعمل‌های موجود
تعداد / قسمت عدد (piece) ۱ عدد (سیب، تخم‌مرغ و …) میوه، تخم‌مرغ، نان
قسمت (serving) مقدار یک وعده غذایی برچسب مواد غذایی

 


واحد اندازه گیری انواع نان در رژیم

در اندازه‌گیری‌ها نمی‌شود همه‌ی اقلام مواد غذایی را با ابزارهای بالا اندازه گرفت برای مثال میوه‌ها یا نان‌ها. برای نان به طور پیش‌فرض یک واحد نان برابر ۳۰ گرم و معادل یک کف دست (یک قطعه ۹×۹ سانتی‌متری) از نان سنگک یا بربری یا دو کف دست نان تافتون و یا چهار برابر آن نان لواش می‌باشد. در مورد نان‌های باگت به علت تفاوت اندازه آن‌ها بهتر است از روش اندازه‌گیری (۳۰ گرم) استفاده کرد این مقدار نان حدود ۷۵ کیلوکالری انرژی دارد.


جدول جزئی ۱: واحد نان در رژیم غذایی

نوع نان یک واحد نان (۳۰ گرم ≈ ۷۵ کیلوکالری)
سنگک / بربری ۱ کف دست (۹×۹ سانتی‌متر)
تافتون ۲ کف دست
لواش ۴ کف دست (۴ برابر تافتون)
باگت بهتر است با ترازو ۳۰ گرم اندازه‌گیری شود

واحد اندازه گیری میوه‌ها چند کالری است؟

در مورد میوه‌ها نیز واحد مطرح است که در واقع منظور از هر واحد میوه، مقداری از میوه است که حدود ۷۵ کیلوکالری داشته باشد. این مقدار می‌تواند با هر یک از موارد زیر برابر باشد:
یک عدد سیب متوسط
یک پرتقال متوسط
یک عدد هلو متوسط
یک لیموشیرین متوسط
دو عدد نارنگی متوسط
دو عدد کیوی متوسط
سه عدد انجیر تازه
سه عدد زردآلو
نصف موز بزرگ
یک و یک چهارم لیوان توت فرنگی
۱۲ عدد گیلاس
یک لیوان آلبالو
یک لیوان و نیم هندوانه، خربزه یا طالبی قاچ‌کرده
این مقادیر برای میوه‌های تازه و معمول است که در رژیم‌های غذایی توصیه می‌گردد. در صورت در دسترس نبودن میوه‌های تازه می‌توان از جایگزین آن‌ها مثل نصف لیوان میوه پخته یا کمپوت میوه، یا یک چهارم لیوان میوه خشک یا خشکبار، یا سه چهارم لیوان آب میوه تازه و طبیعی استفاده کرد. این موارد همگی معادل یک واحد از گروه میوه‌ها هستند.


جدول جزئی ۲: واحد میوه (هر واحد ≈ ۷۵ کیلوکالری)

میوه تازه مقدار معادل ۱ واحد
سیب، پرتقال، هلو، لیموشیرین ۱ عدد متوسط
نارنگی، کیوی ۲ عدد متوسط
انجیر تازه، زردآلو ۳ عدد
موز نصف موز بزرگ
توت‌فرنگی ۱ و ۱/۴ لیوان
گیلاس ۱۲ عدد
آلبالو ۱ لیوان
هندوانه / خربزه / طالبی ۱ و ۱/۲ لیوان قاچ‌شده

جایگزین‌ها (معادل ۱ واحد):

  • نصف لیوان میوه پخته یا کمپوت
  • ۱/۴ لیوان میوه خشک
  • ۳/۴ لیوان آب‌میوه طبیعی

کالری شماری انواع پروتئین در رژیم غذایی

برای افراد بزرگسال و افرادی که ممنوعیت استفاده از بعضی مواد غذایی را ندارند و غالبا سالم هستند روزانه ۳-۲ واحد از گروه گوشت، حبوبات و تخم مرغ توصیه می شود هر واحد از این گروه برابر است با:

تکه( هر تکه ۳۰ گرم ) گوشت خورشتی گاو یا گوسفند پخته
نصف ران متوسط مرغ با داشتن وزنی حدود ۱۲۵ گرم از گوشت مرغ
یک سوم سینه متوسط مرغ ( بدون پوست)
یک تکه ماهی به اندازه کف دست بدون انگشت
دو عدد تخم مرغ
یک لیوان حبوبات پخته
یک سوم لیوان از مغز ها ( گردو، بادام ، پسته ، فندق ، بادام زمینی)


جدول جزئی ۳: واحد پروتئین (گروه گوشت، حبوبات، تخم‌مرغ)

ماده غذایی مقدار معادل ۱ واحد
گوشت گاو/گوسفند پخته ۱ تکه ۳۰ گرمی
ران مرغ (با پوست) نصف ران متوسط (≈ ۱۲۵ گرم گوشت)
سینه مرغ (بدون پوست) ۱/۳ سینه متوسط
ماهی ۱ تکه به اندازه کف دست (بدون انگشت)
تخم‌مرغ ۲ عدد
حبوبات پخته ۱ لیوان
مغزها (گردو، بادام، پسته و …) ۱/۳ لیوان

توصیه روزانه: ۲–۳ واحد برای بزرگسالان سالم

 

یک کفگیر برنج معادل چند قاشق است؟
در رژیم های غذایی گاهی برای مصرف برنج از مقیاس کفگیر نیز استفاده می شود. این مقیاس معادل ۶ قاشق غذاخوری برنجی است که به صورت کته یا ۷ قاشق غذاخوری به صورت آبکش تهیه شده باشد.هرچند به دلیل حفظ مواد مغذی در حالتی که برنج به صورت کته تهیه می شود این روش پخت توصیه می گردد.

جدول جزئی ۴: برنج پخته

روش پخت ۱ کفگیر برنج = چند قاشق غذاخوری؟
کته ۶ قاشق غذاخوری
آبکش ۷ قاشق غذاخوری

توصیه: پخت به صورت کته برای حفظ مواد مغذی بهتر است.

هر سهم لبنیات چقدر است؟
غالبا هر سهم لبنیات برابر است با سی گرم پنیر (یک قوطی کبریت) یک لیوان شیر کم چرب یا یک لیوان ماست کم چرب با در حدود ۲۴۰ سی سی یا در صورت مصرف از کل اقلام باید حدود ۱۵ گرم پنیر + نصف لیوان ماست یا شیر که در حدود ۱۲۰ سی سی است مصرف شود.


جدول جزئی ۵: واحد لبنیات

ماده غذایی مقدار معادل ۱ واحد
پنیر ۳۰ گرم (اندازه یک قوطی کبریت)
شیر کم‌چرب / ماست کم‌چرب ۱ لیوان (۲۴۰ سی‌سی)
ترکیب (پنیر + شیر/ماست) ۱۵ گرم پنیر + نصف لیوان (۱۲۰ سی‌سی) شیر/ماست

مقدار سهم ها و تبدیل واحد در رژیم غذایی

یک برش نان معادل چند کف دست است؟
یک برش نان به اندازه یک کف دست است. در اپلیکیشن خورشاد، یک پًرس (عدد) غذا، با در نظر گرفتن آنچه که عموما در رستورانها و کتابها رایج است عنوان شده است.

چند واحد سبزیجات در روز باید مصرف شود؟
گروه سبزیجات شامل انواع سبزی های برگ دار، انواع كلم، هویج ،بادمجان، نخود سبز، لوبیا سبز، انواع کدو، فلفل، قارچ ، خیار ، گوجه فرنگی ، پیاز و سیب زمینی می باشد. میزان توصیه شده توسط پزشکان و متخصصین در حدود مصرف روزانه ۵-۳ واحد می باشد.

هر واحد سبزیجات چه مقدار است؟
هر واحد از گروه سبزی ها برابر است با: یك لیوان سبزی های خام برگ دار ( اسفناج، كاهو، سبزی خوردن)، نصف لیوان سبزی های پخته یا خرد شده، نصف لیوان نخود سبزی، لوبیا سبز و هویج خرد شده، یك عدد گوجه فرنگی، هویج یا خیار، پیاز یا سیب زمینی متوسط.

یک مشت معادل چند فنجان است؟
یک مشت معمولی معاد ۱/۴ تا ۱/۳ فنجان است.
یک مشت پر تقریباً ۱/۲ فنجان است.
دو مشت کامل معادل یک فنجان است.

یک انگشت چند قاشق است؟
یک انگشت جمع برابر یک قاشق چای خوری است.
دو انگشت جمع برابر یک قاشق غذاخوری است.

یک واحد بشقاب چند اینچ یا فنجان است؟
می توان از بشقاب هم به عنوان ابزاری برای مشخص کردن اندازه ی واحد ها در رژیم غذایی استفاده کرد اما از آنجایی که بشقاب ها ابعاد متفاوتی دارند پس برای تخمین دقیق تر نیاز دارید معیار ها را بهتر بشناسید.

بشقاب کوچک برای سالاد یا برنج باید معمولاً ۸ یا ۹ اینچ باشد و یک بشقاب بزرگ شام می تواند ۱۰ تا ۱۲ اینچ در عرض باشد. نکته ی مهم دیگری که باید در اندازه گیری با بشقاب در نظر گرفت میزان مواد غذایی است که در بشقاب شما قرار می گیرد. پرکاربردترین اندازه‌ ها در بشقاب ها عبارت هستند از:

یک چهارم از یک بشقاب ۸ اینچی برابر مقدار ۱/۲ تا ۳/۴ فنجان است.
یک چهارم از یک بشقاب ۱۰.۵ اینچی معادل ۱ و ۱/۲ فنجان است.
نیمی از یک بشقاب ۸ اینچی با ۱ و نیم تا ۲ فنجان برابر است.
نیمی از یک بشقاب ۱۰.۵ اینچی، ۳ فنجان است.

جدول جزئی ۶: تبدیل‌های دستی (بدون ابزار)

واحد دستی معادل تقریبی
۱ مشت معمولی ۱/۴ تا ۱/۳ فنجان
۱ مشت پر ۱/۲ فنجان
۲ مشت کامل ۱ فنجان
۱ انگشت شست ۲ قاشق غذاخوری (۳۰ سی‌سی)
۱ انگشت جمع ۱ قاشق چای‌خوری (۵ سی‌سی)
۲ انگشت جمع ۱ قاشق غذاخوری (۱۵ سی‌سی)

نکات مهم درباره واحدهای اندازه گیری در رژیم غذایی

رعایت اندازه ی واحد ها در رژیم غذایی در روند تغییر و کاهش وزن زمانی اتفاق می افتد که فرد این اقدامات را انجام دهد:

اهداف کاهش وزنی در نظر می گیرد واقع بینانه باشد، و متناسب با قد و وزن و بیماری های دارد تعیین گردد، باید بر اساس معیاری اصولی باشد.
در هر رژیمی که انتخاب می گردد، تغذیه کافی (به خصوص پروتئین) در رژیم گنجانده شود.
گرسنگی باید مدیریت شود.
غذاهایی که انتخاب می شود باید از ارگان های اصلی و عضلات محافظت و توده ی چربی را هدف قرار دهد.

غذاهایی که در برنامه قرار می گیرد باید به بهبود سلامت متابولیسمی بدن کمک کنند.
انرژی کافی از رژیم غذایی دریافت شود تا از میزان متابولیسم در حالت استراحت محافظت گردد.
از رژیم غذایی خود لذت ببرید، و نسبت به آن جبهه نگیرید زیرا در نهایت جهت ایجاد سلامتی خواهد بود بنابراین می توانید با دید مثبت، انگیزه ی لازم جهت حفظ رژیم غذایی تا بلند مدت را خواهید داشت.

اما مهم ترین قسمت این رژیم غذایی یک است که متناسب با شیوه زندگی شما باشد.
در واقع ماهیت کلی درمان چاقی و اضافه وزن به ترکیبی از اصلاح رژیم است و هدف از رژیم درمانی، آموزش اصلاحات طولانی مدت به افراد است که انرژی دریافتی آن ها را کاهش می دهد. معمولا برای نتیجه گیری بهتر مراجعه به پزشک یا متخصص تغذیه ثبت شده در طول ۶ ماه اولیه درمان، دستیابی به کاهش وزن درمان را تسهیل می کند. شناسایی متداول‌ ترین روش‌های مورد استفاده برای تخمین اندازه ی واحد ها در رژیم غذایی و میزان دریافتی مواد غذایی، شناسایی نقاط قوت و ضعف آن‌ها و توصیه‌هایی برای استفاده از آن‌ها برای افراد دارای اضافه وزن یا چاقی یا حتی افرادی که قصد کنترل کالری های دریافتی خود را دارند، اهمیت بسیار دارد. در این مقاله تلاش شده است به تمامی این موارد پاسخ مناسبی داده شود.

وزن بسیار کم

وزن بسیار کم یا “Morbid underweight” به وضعیتی اشاره دارد که فرد به شدت زیر وزن طبیعی خود قرار دارد و این می‌تواند به مشکلات جدی سلامتی منجر شود. برخی از خطرات و مشکلات مرتبط با وزن بسیار کم عبارتند از:
  1. پوکی استخوان: کمبود وزن می‌تواند باعث کاهش تراکم استخوان‌ها و افزایش خطر شکستگی‌ها شود.
  2. مشکلات پوستی، مو و دندان: کمبود مواد مغذی می‌تواند به مشکلاتی مانند ریزش مو، پوست خشک و مشکلات دندانی منجر شود.
  3. سیستم ایمنی ضعیف: کمبود انرژی و مواد مغذی می‌تواند سیستم ایمنی بدن را ضعیف کرده و فرد را مستعد ابتلا به عفونت‌ها کند.
  4. خستگی مداوم: کمبود کالری می‌تواند باعث خستگی و کاهش انرژی شود.
  5. کم‌خونی: کمبود وزن می‌تواند باعث کاهش تعداد سلول‌های خونی و ایجاد کم‌خونی شود که علائمی مانند سرگیجه، سردرد و خستگی را به همراه دارد.
  6. نامنظمی قاعدگی: زنان با وزن بسیار کم ممکن است دچار نامنظمی یا قطع قاعدگی شوند که می‌تواند به مشکلات باروری منجر شود.

کبد چرب ناشی از چاقی

مقدمه

کبد چرب غیرالکلی (NAFLD) یکی از شایع‌ترین عوارض متابولیکی چاقی است که به دلیل تجمع بیش از حد چربی در سلول‌های کبدی ایجاد می‌شود. این بیماری در صورت عدم کنترل می‌تواند به استئاتوهپاتیت غیرالکلی (NASH)، فیبروز، سیروز و در نهایت نارسایی کبدی منجر شود. در این مقاله، علل، علائم، روش‌های تشخیص، عوارض و درمان کبد چرب ناشی از چاقی بررسی می‌شود.


علل کبد چرب ناشی از چاقی

  1. افزایش دریافت کالری و چربی

    • مصرف بیش از حد غذاهای پرچرب و پرکربوهیدرات منجر به ذخیره چربی در سلول‌های کبدی می‌شود.
  2. مقاومت به انسولین و سندرم متابولیک

    • چاقی، به‌ویژه چاقی شکمی، با کاهش حساسیت به انسولین همراه است که باعث افزایش تولید چربی در کبد می‌شود.
  3. افزایش تولید اسیدهای چرب در کبد

    • در افراد چاق، افزایش چربی‌های آزاد در خون و متابولیسم غیرطبیعی چربی‌ها، منجر به تجمع چربی در کبد می‌شود.
  4. التهاب مزمن و استرس اکسیداتیو

    • بافت چربی اضافی مواد التهابی (سیتوکین‌ها) آزاد می‌کند که به تخریب سلول‌های کبدی و ایجاد التهاب کمک می‌کند.
  5. سبک زندگی کم‌تحرک

    • نداشتن فعالیت بدنی منجر به کاهش متابولیسم چربی‌ها و افزایش رسوب آن‌ها در کبد می‌شود.
  6. ژنتیک و عوامل ارثی

    • برخی افراد به دلیل عوامل ژنتیکی بیشتر مستعد ابتلا به کبد چرب هستند.

علائم کبد چرب ناشی از چاقی

کبد چرب معمولاً در مراحل اولیه بدون علامت است، اما با پیشرفت بیماری ممکن است علائم زیر ظاهر شوند:

  1. خستگی مزمن و احساس ضعف عمومی
  2. احساس سنگینی یا درد در قسمت فوقانی راست شکم (محل کبد)
  3. نفخ، سوءهاضمه و احساس پری معده
  4. کاهش اشتها و تهوع گاه‌به‌گاه
  5. تغییر رنگ پوست و زردی خفیف در موارد شدیدتر
  6. کاهش تمرکز و مه‌آلودگی ذهنی (Brain Fog)

تشخیص کبد چرب ناشی از چاقی

  1. آزمایشات خون

    • آنزیم‌های کبدی (ALT, AST): افزایش سطح این آنزیم‌ها نشانه آسیب کبدی است.
    • سطح گلوکز و انسولین: برای بررسی مقاومت به انسولین.
    • پروفایل چربی: برای ارزیابی چربی خون بالا (تری‌گلیسیرید و کلسترول).
  2. تصویربرداری پزشکی

    • سونوگرافی کبد: روش اولیه برای تشخیص تجمع چربی در کبد.
    • الاستوگرافی گذرا (FibroScan): برای بررسی میزان فیبروز و سفتی کبد.
    • MRI و CT اسکن: در موارد پیچیده‌تر برای ارزیابی شدت چربی کبد.
  3. بیوپسی کبد (در موارد شدید)

    • نمونه‌برداری از بافت کبد برای تشخیص استئاتوهپاتیت (NASH) و میزان فیبروز.

عوارض کبد چرب ناشی از چاقی

1. استئاتوهپاتیت غیرالکلی (NASH)

  • پیشرفت التهاب در بافت کبدی که می‌تواند منجر به آسیب جدی شود.

2. فیبروز و سیروز کبدی

  • تجمع بافت فیبروتیک (جای زخم) در کبد که عملکرد طبیعی آن را مختل می‌کند.

3. افزایش خطر نارسایی کبدی

  • در مراحل پیشرفته، کبد توانایی تصفیه خون را از دست داده و نارسایی کبدی رخ می‌دهد.

4. افزایش خطر بیماری‌های قلبی-عروقی

  • افراد مبتلا به کبد چرب بیشتر در معرض حمله قلبی و سکته مغزی قرار دارند.

5. مقاومت به انسولین و دیابت نوع ۲

  • تشدید مقاومت به انسولین و افزایش خطر ابتلا به دیابت.

6. سرطان کبد (هپاتوسلولار کارسینوما – HCC)

  • در موارد پیشرفته، خطر ابتلا به سرطان کبد افزایش می‌یابد.

درمان کبد چرب ناشی از چاقی

1. اصلاح رژیم غذایی

کاهش مصرف قند و کربوهیدرات‌های تصفیه‌شده

  • پرهیز از نوشیدنی‌های شیرین، نان سفید، برنج سفید و شیرینی‌جات.
    افزایش مصرف فیبر
  • مصرف سبزیجات، میوه‌ها، غلات کامل و حبوبات.
    افزایش مصرف اسیدهای چرب امگا ۳
  • موجود در ماهی‌های چرب، گردو و تخم کتان.
    کاهش مصرف چربی‌های اشباع و ترانس
  • پرهیز از فست‌فود، غذاهای سرخ‌شده و چربی‌های صنعتی.

2. کاهش وزن و ورزش منظم

کاهش ۵ تا ۱۰ درصد وزن بدن

  • تأثیر مثبت در کاهش چربی کبدی.
    ورزش هوازی (پیاده‌روی، شنا، دوچرخه‌سواری)
  • حداقل ۱۵۰ دقیقه در هفته.
    تمرینات مقاومتی (بدنسازی و یوگا)
  • برای افزایش حساسیت به انسولین و کاهش التهاب.

3. دارودرمانی (در موارد خاص)

💊 متفورمین: بهبود حساسیت به انسولین در بیماران دیابتی.
💊 ویتامین E: اثرات آنتی‌اکسیدانی برای کاهش التهاب کبدی.
💊 پیگلتیازون: کاهش چربی کبدی (در بیماران دیابتی).

4. کنترل بیماری‌های همراه

کنترل فشار خون و چربی خون با داروها و تغییر سبک زندگی.
مدیریت دیابت برای کاهش پیشرفت بیماری کبد چرب.

5. درمان‌های مکمل و گیاهی

دمنوش‌های محافظ کبد (چای سبز، زردچوبه، خارمریم)

  • اثرات آنتی‌اکسیدانی و ضدالتهابی.

مصرف لیمو و سیر

  • برای بهبود عملکرد کبد و کاهش چربی خون.

6. جراحی کاهش وزن (در موارد شدید چاقی)

  • در بیمارانی که به درمان‌های غیرجراحی پاسخ نداده‌اند، جراحی باریاتریک ممکن است توصیه شود.

نتیجه‌گیری

کبد چرب ناشی از چاقی یک بیماری قابل پیشگیری و درمان است. اصلاح رژیم غذایی، کاهش وزن، افزایش فعالیت بدنی و کنترل بیماری‌های همراه، نقش کلیدی در پیشگیری از پیشرفت بیماری دارند. در موارد پیشرفته، نیاز به دارودرمانی و گاهی جراحی کاهش وزن وجود دارد. تغییر سبک زندگی، نه‌تنها به بهبود سلامت کبد، بلکه به ارتقای کیفیت زندگی کمک می‌کند.

سکته مغزی ناشی از چاقی

مقدمه
چاقی یکی از مهم‌ترین عوامل خطر برای سکته مغزی است. افراد دارای اضافه‌وزن و چاقی بیشتر در معرض بیماری‌های قلبی-عروقی، فشار خون بالا، دیابت، و اختلالات متابولیکی قرار دارند که همگی خطر سکته مغزی را افزایش می‌دهند. در این مقاله، علل، علائم، روش‌های تشخیص، عوارض و راه‌های درمان و پیشگیری از سکته مغزی ناشی از چاقی مورد بررسی قرار می‌گیرد.

علل سکته مغزی ناشی از چاقی
فشار خون بالا (هایپرتانسیون)

چاقی با افزایش فشار خون همراه است که می‌تواند به پارگی یا انسداد عروق مغزی منجر شود.
دیابت نوع 2

مقاومت به انسولین و افزایش قند خون در افراد چاق باعث آسیب عروق و افزایش خطر لخته‌های خونی در مغز می‌شود.
افزایش چربی خون (هایپرلیپیدمی)

سطح بالای LDL (کلسترول بد) و تری‌گلیسیرید باعث تشکیل پلاک‌های چربی در عروق مغزی شده و احتمال سکته را افزایش می‌دهد.
بیماری‌های قلبی-عروقی

چاقی خطر بیماری‌های قلبی، از جمله فیبریلاسیون دهلیزی، نارسایی قلبی و تصلب شرایین (آترواسکلروز) را افزایش می‌دهد که می‌توانند باعث سکته شوند.
آپنه خواب (وقفه تنفسی در خواب)

افراد چاق بیشتر در معرض آپنه خواب هستند که باعث کاهش اکسیژن‌رسانی به مغز شده و خطر سکته را افزایش می‌دهد.
التهاب مزمن و افزایش استرس اکسیداتیو

چاقی با افزایش سیتوکین‌های التهابی و رادیکال‌های آزاد، باعث آسیب به عروق مغزی و افزایش احتمال لخته‌های خونی می‌شود.
کم‌تحرکی و سبک زندگی ناسالم

فعالیت بدنی کم، تغذیه نامناسب و مصرف غذاهای پرچرب و فرآوری‌شده از عوامل زمینه‌ساز سکته مغزی هستند.
علائم سکته مغزی ناشی از چاقی
علائم سکته مغزی به نوع آن (ایسکمیک یا هموراژیک) بستگی دارد، اما به‌طور کلی شامل موارد زیر است:

اختلال در حرکت یا بی‌حسی ناگهانی

ضعف یا بی‌حسی در یک طرف بدن (صورت، بازو یا پا).
اختلال در گفتار و تکلم

دشواری در تکلم یا درک کلمات.
اختلال در بینایی

تاری دید یا کاهش بینایی در یک یا هر دو چشم.
سردرد شدید ناگهانی

همراه با استفراغ یا گیجی (مخصوصاً در سکته‌های هموراژیک).
سرگیجه و عدم تعادل

دشواری در راه رفتن یا احساس سرگیجه ناگهانی.
تشخیص سکته مغزی ناشی از چاقی
معاینه بالینی و ارزیابی عصبی

بررسی قدرت عضلانی، هماهنگی حرکات، تکلم و بینایی.
تصویربرداری مغزی

سی‌تی‌اسکن (CT-Scan): تشخیص سکته ایسکمیک یا خونریزی مغزی.
ام‌آر‌آی (MRI): تصویربرداری دقیق از بافت مغز و عروق خونی.
سونوگرافی داپلر عروق کاروتید

بررسی گرفتگی و تنگی عروق تأمین‌کننده خون مغز.
آزمایشات خونی

اندازه‌گیری قند خون، چربی خون، عملکرد کبد و کلیه، و فاکتورهای انعقادی.
الکتروکاردیوگرافی (ECG) و اکوکاردیوگرافی

بررسی مشکلات قلبی مانند آریتمی و لخته‌های قلبی که می‌توانند منجر به سکته شوند.
عوارض سکته مغزی ناشی از چاقی
فلج و ناتوانی حرکتی

ضعف یا فلج دائمی در یک طرف بدن.
اختلال در گفتار و بلع

برخی بیماران توانایی صحبت کردن یا بلع را از دست می‌دهند.
مشکلات شناختی و حافظه‌ای

کاهش قدرت تفکر، زوال عقل و تغییرات شخصیتی.
افسردگی و اضطراب

سکته مغزی می‌تواند باعث مشکلات روحی و کاهش کیفیت زندگی شود.
افزایش خطر سکته‌های مجدد

بدون کنترل عوامل خطر، احتمال بروز سکته دوم افزایش می‌یابد.
درمان سکته مغزی ناشی از چاقی
1. درمان حاد (اقدامات اورژانسی)
داروهای حل‌کننده لخته (ترومبولیتیک‌ها): در سکته ایسکمیک، اگر طی 3 تا 4.5 ساعت از شروع علائم تجویز شود.
ترومبکتومی مکانیکی: برای خارج کردن لخته از عروق مغزی در موارد شدید.
مدیریت فشار خون و کنترل قند خون: جلوگیری از آسیب بیشتر به مغز.
کاهش ورم مغزی: با استفاده از داروها یا جراحی.
2. توانبخشی پس از سکته
فیزیوتراپی: برای بازیابی حرکت و تعادل.
گفتاردرمانی: برای مشکلات تکلم و بلع.
کاردرمانی: برای بازیابی مهارت‌های روزمره.
3. مدیریت و پیشگیری از سکته‌های بعدی
کاهش وزن:
کاهش 5-10٪ از وزن بدن می‌تواند خطر سکته را کاهش دهد.
رژیم غذایی سالم:
رژیم مدیترانه‌ای یا DASH: کاهش مصرف نمک، چربی‌های اشباع‌شده و قندهای تصفیه‌شده.
افزایش مصرف فیبر، میوه، سبزیجات و ماهی‌های غنی از امگا-3.
فعالیت بدنی منظم:
حداقل 150 دقیقه ورزش در هفته برای بهبود سلامت قلب و کاهش وزن.
کنترل فشار خون و دیابت:
مصرف داروهای ضدفشارخون (ACE inhibitors، ARBs).
استفاده از داروهای کاهش قند خون مانند متفورمین.
درمان چربی خون:
استاتین‌ها برای کاهش کلسترول و جلوگیری از تصلب شرایین.
ترک سیگار و الکل:
کاهش خطر سکته و بهبود سلامت عروق.
نتیجه‌گیری
چاقی یکی از مهم‌ترین عوامل خطر سکته مغزی است که با کنترل وزن، تغذیه سالم، فعالیت بدنی و مدیریت بیماری‌های زمینه‌ای قابل پیشگیری است. تشخیص زودهنگام و درمان سریع در مرحله حاد، همراه با توانبخشی و تغییر سبک زندگی، نقش کلیدی در بهبود بیماران و کاهش عوارض دارد.

بیماری‌های قلبی عروقی ناشی از چاقی

بیماری‌های قلبی-عروقی ناشی از چاقی: علل، علائم، تشخیص، عوارض و درمان

مقدمه

چاقی یکی از مهم‌ترین عوامل خطر برای بیماری‌های قلبی-عروقی است. افزایش وزن بیش از حد می‌تواند موجب اختلال در عملکرد قلب و عروق شود، فشار خون را افزایش دهد، سطح چربی‌های خون را بالا ببرد و مقاومت به انسولین را تشدید کند. همه این عوامل به طور مستقیم یا غیرمستقیم خطر بروز بیماری‌های قلبی-عروقی را افزایش می‌دهند.


علل بیماری‌های قلبی-عروقی ناشی از چاقی

  1. افزایش بار کاری قلب

    • افزایش وزن باعث افزایش نیاز بدن به اکسیژن و مواد مغذی می‌شود، در نتیجه قلب باید سخت‌تر کار کند که این امر فشار روی قلب را افزایش داده و باعث هیپرتروفی بطن چپ می‌شود.
  2. افزایش فشار خون (پرفشاری خون)

    • چاقی باعث افزایش حجم خون و مقاومت عروق می‌شود که فشار خون را بالا برده و خطر سکته قلبی و نارسایی قلبی را افزایش می‌دهد.
  3. اختلالات متابولیکی (دیابت و مقاومت به انسولین)

    • چاقی اغلب با مقاومت به انسولین همراه است که باعث افزایش سطح قند خون شده و به دیواره عروق آسیب می‌زند، که این خود زمینه‌ساز تصلب شرایین (آترواسکلروز) است.
  4. افزایش سطح چربی‌های خون (دیس‌لیپیدمی)

    • چاقی معمولاً با افزایش LDL (کلسترول بد)، کاهش HDL (کلسترول خوب) و افزایش تری‌گلیسیرید همراه است که رسوب چربی در دیواره عروق را تسهیل می‌کند.
  5. التهاب مزمن و استرس اکسیداتیو

    • بافت چربی اضافی مواد التهابی (سیتوکین‌های التهابی) تولید می‌کند که باعث التهاب عروق و افزایش احتمال تشکیل پلاک‌های چربی در رگ‌ها می‌شود.
  6. آپنه خواب و اثرات آن بر قلب

    • چاقی خطر آپنه خواب را افزایش می‌دهد که باعث افت اکسیژن خون، افزایش فشار خون و افزایش فشار بر قلب می‌شود.

علائم بیماری‌های قلبی-عروقی ناشی از چاقی

  1. تنگی نفس، به‌ویژه در حین فعالیت
  2. درد یا فشار در قفسه سینه (آنژین صدری)
  3. تپش قلب یا ضربان نامنظم قلب
  4. ورم در پاها و مچ پا (به دلیل نارسایی قلبی)
  5. خستگی مزمن و کاهش توانایی انجام فعالیت‌های روزانه
  6. سرگیجه یا غش (سنکوپ)
  7. سردردهای مکرر و تاری دید (در اثر افزایش فشار خون)

تشخیص بیماری‌های قلبی-عروقی در افراد چاق

  1. بررسی بالینی و اندازه‌گیری فشار خون

    • فشار خون باید به‌طور منظم کنترل شود.
  2. محاسبه شاخص توده بدنی (BMI) و بررسی چاقی شکمی

    • BMI بالاتر از 30 چاقی محسوب می‌شود.
    • دور کمر بالاتر از 102 سانتی‌متر در مردان و 88 سانتی‌متر در زنان خطر بیماری‌های قلبی را افزایش می‌دهد.
  3. آزمایش‌های خون

    • بررسی سطح کلسترول، تری‌گلیسیرید، قند خون و HbA1c برای ارزیابی خطر دیابت و دیس‌لیپیدمی.
  4. الکتروکاردیوگرام (ECG)

    • برای بررسی ناهنجاری‌های ریتم قلب و نشانه‌های ایسکمی قلبی.
  5. اکوکاردیوگرافی (ECHO)

    • برای ارزیابی عملکرد و ساختار قلب و بررسی نارسایی قلبی.
  6. تست استرس قلبی (تست ورزش)

    • برای ارزیابی عملکرد قلب هنگام فعالیت فیزیکی.
  7. آنژیوگرافی کرونری

    • در صورت شک به تنگی عروق کرونر، برای بررسی انسداد رگ‌های قلب انجام می‌شود.

عوارض بیماری‌های قلبی-عروقی ناشی از چاقی

  1. بیماری عروق کرونر (CAD)

    • انسداد عروق کرونری که منجر به سکته قلبی (انفارکتوس میوکارد) می‌شود.
  2. نارسایی قلبی

    • به دلیل افزایش بار کاری قلب، عضله قلب ضعیف شده و توانایی پمپاژ خون کاهش می‌یابد.
  3. آریتمی‌های قلبی (اختلالات ریتم قلب)

    • چاقی خطر فیبریلاسیون دهلیزی و سایر نامنظمی‌های ضربان قلب را افزایش می‌دهد.
  4. سکته مغزی

    • افزایش فشار خون و تشکیل لخته‌های خونی می‌تواند خطر سکته مغزی را افزایش دهد.
  5. تصلب شرایین (آترواسکلروز)

    • تجمع پلاک‌های چربی در دیواره عروق، جریان خون را محدود کرده و خطر انسداد عروق را افزایش می‌دهد.
  6. آپنه خواب و تشدید فشار خون

    • کاهش اکسیژن‌رسانی به قلب و مغز باعث تشدید بیماری‌های قلبی می‌شود.

درمان بیماری‌های قلبی-عروقی ناشی از چاقی

1. تغییر سبک زندگی

  • کاهش وزن: کاهش 5-10% از وزن بدن می‌تواند تأثیر قابل‌توجهی در کاهش فشار خون و بهبود سلامت قلب داشته باشد.
  • رژیم غذایی سالم:
    • کاهش مصرف نمک، چربی‌های اشباع و قندها
    • مصرف بیشتر سبزیجات، میوه‌ها، غلات کامل و پروتئین‌های کم‌چرب
    • استفاده از رژیم DASH برای کاهش فشار خون
  • فعالیت بدنی منظم:
    • ورزش‌های هوازی مانند پیاده‌روی، شنا و دوچرخه‌سواری حداقل 150 دقیقه در هفته
  • کاهش استرس و بهبود کیفیت خواب:
    • مدیتیشن، یوگا و مدیریت استرس می‌تواند به بهبود وضعیت قلب کمک کند.

2. دارودرمانی

در صورت عدم کنترل بیماری با تغییرات سبک زندگی، پزشک ممکن است داروهای زیر را تجویز کند:

  • داروهای کاهنده فشار خون: شامل دیورتیک‌ها، مهارکننده‌های ACE، مسدودکننده‌های بتا و مسدودکننده‌های کانال کلسیم.
  • داروهای کاهش‌دهنده کلسترول: مانند استاتین‌ها برای کاهش LDL.
  • داروهای کنترل قند خون: در صورت ابتلا به دیابت، استفاده از متفورمین یا انسولین توصیه می‌شود.
  • داروهای ضد انعقاد: برای پیشگیری از لخته‌های خونی و سکته مغزی.

3. جراحی کاهش وزن (Bariatric Surgery)

در افراد مبتلا به چاقی شدید (BMI > 40 یا BMI > 35 همراه با بیماری قلبی)، روش‌هایی مانند بای‌پس معده یا اسلیو معده ممکن است خطر بیماری‌های قلبی را کاهش دهند.

4. روش‌های مداخله‌ای و جراحی قلبی

  • آنژیوپلاستی و استنت‌گذاری: در صورت انسداد عروق کرونری.
  • جراحی بای‌پس عروق کرونری: برای درمان بیماری‌های شدید عروق کرونری.

نتیجه‌گیری

بیماری‌های قلبی-عروقی ناشی از چاقی یک تهدید جدی برای سلامت عمومی است، اما با تغییر سبک زندگی، کاهش وزن، رژیم غذایی سالم و درمان‌های دارویی یا جراحی می‌توان این خطر را کاهش داد. اگر دچار اضافه‌وزن هستید و علائم بیماری قلبی دارید، بهتر است هرچه زودتر برای ارزیابی و درمان به پزشک مراجعه کنید.

پنج بیماری شایع مقعدی

بیماری های آنورکتال، طیف وسیعی از بیماری های هستند که ناحیه نشیمنگاهی و مقعد را درگیر می کنند. اکثر اوقات می توان آنها را با اصلاح رژیم غذایی و سبک زندگی مدیریت کرد یا در مطب پزشک با استفاده از روش های ساده درمان نمود.

این بیماری ها اغلب بهم مربوط هستند مثلا هموروئید درمان نشده می تواند منجر به فیستول مقعدی شود. علاوه بر این اکثر بیماری های آنورکتال با علائم مشابهی مانند درد و ناراحتی، خارش و خونریزی در ناحیه مقعد مشخص می شوند. توصیه های اولیه برای درمان این مشکلات اجتناب از محرک هایی مانند صابون، استفاده از دستمال مرطوب بدون الکل یا دستمال توالت مرطوب و استفاده کوتاه مدت از داروهای موضعی حاوی استروئید با دوز کم و بی حس کننده موضعی است.

 

انواع بیماری های آنورکتال

رایج ترین بیماری های آنورکتال انواع هموروئید است که بر اساس گرید درمان می شوند. سایر ضایعاتی که اغلب هنگام معاینه در ناحیه مقعد دیده می شوند شقاق و فیستول است که همگی با روش های موجود قابل درمان هستند. انواع بیماری های آنورکتال در ادامه شرح داده شده است.

هموروئید

هموروئید یا بواسیر، عروقی هستند که در ناحیه مقعد وجود دارند و در صورت التهاب علامت دار می شوند. هموروئید تا 90% بیماران مراجعه کننده به کلینیک های کلورکتال را تشکیل می دهد. هموروئید ها بطور کلی به دو دسته داخلی و خارجی تقسیم می شود هموروئید داخلی در بین افراد بسیار رایج است. آنها اغلب بدون درد بوده ولی خونریزی دارند. خونریزی مقعدی به رنگ روشن هنگام اجابت مزاج یکی از علائم اصلی هموروئید است. درمان بواسیر به شدت علائم آن بستگی دارد. تمام افراد بالای 45- 50 سال سن که خونریزی مقعدی را تجربه می کنند باید کولونوسکوپی یا CT کلونوگرافی انجام دهند. ریسک بدخیمی در این افراد 1 تا 3 درصد و شیوع پولیپ حدود 15 درصد است.

افرادی که خونریزی دارند ولی دردی را تجربه نمی کنند مخصوصا در گرید 1 و 2 بواسیر به درمان های غیر تهاجمی به خوبی پاسخ می دهند. این درمان ها شامل افزایش مصرف مایعات و فیبر، ورزش منظم، صرف زمان کمتر در توالت و اجتناب از زور زدن هنگام دفع است. تحقیقات نشان داده است مصرف مکمل های فیبر تا 50 درصد خونریزی ناشی از بواسیر را کاهش می دهد اما اثر کمی بر پرولاپس، درد و خارش ناشی از هموروئید دارد.

رابربند یا کش لاستیکی رایج ترین روش مورد استفاده برای درمان هموروئید گرید 1 و 2 است. برای افراد مبتلا به هموروئید گرید 3 که تمایلی به جراحی ندارند نیز این روش توصیه می شود. در این روش اکثر بیماران درد قابل توجه بعد از عمل را برای یک تا دو هفته اول گزارش می کنند.

در بیماران مبتلا به خونریزی همراه با پرولاپس و هموروئیدهای درجه 3-4 معمولاً گزینه های جراحی در نظر گرفته می شود. به دنبال هموروئیدکتومی در این بیماران مترونیدازول خوراکی و موضعی برای کاهش درد پس از جراحی تجویز می شود.

اسکین تگ (تگ های پوستی)

تگ های پوستی در بین افراد مبتلا به بیماری های آنورکتال بسیار رایج هستند. اغلب آنها پیامد رفع هموروئید پرولاپس، هماتوم اطراف مقعد یا شقاق مقعد هستند. برچسب های پوستی معمولا بدون درد هستند و اگر دردناک باشند، ممکن است بیمار یک برچسب پوستی ملتهب ثانویه داشته باشد. برچسب های علامت دار، به ویژه آنهایی که بزرگتر از 1 سانتی متر هستند و یا ساقه باریک دارند با اکسیزیون حذف می شوند. عوارض این جراحی شامل درد و تورم است. شقاق مقعدی می تواند در نتیجه برش بیش از حد برداشت تگ پوستی ایجاد شود.

 

شقاق مقعدی

شقاق مقعدی ترک یا پارگی خطی در پوست اطراف مقعد است. بیماران معمولاً درد تیز یا تیر کشنده را هنگام دفع مدفوع گزارش می ‌کنند و این درد می ‌تواند تا چند ساعت بعد از آن ادامه یابد. بسیاری از بیماران می گویند به دلیل درد شدید از دفع مدفوع می ترسند. بسیاری از آنها معمولاً فقط روی دستمال توالت خونریزی مشاهده می کنند. برخی از بیماران سیکل های درد و خارش آنی را گزارش می کنند. اگر علائم برای مدت بیشتری ادامه یابد مثلا بیش از شش هفته شقاق، مزمن در نظر گرفته می شود.

شقاق های مقعدی معمولاً در خط میانی خلفی (اکثریت) یا قدامی (شایع تر در زنان) پوست اطراف مقعد ایجاد می شوند. داشتن هر دو شقاق قدامی و خلفی برای بیماران غیر معمول نیست. در صورت وجود شقاق جانبی یا شقاق های متعدد باید به IBD (بیماری کرون) سل، سیفلیس یا عفونت HIV مشکوک شد.

شقاق مقعدی معمولا در اثر زور زدن جهت دفع مدفوع به دلیل یبوست یا اسهال ایجاد می شود. سابقه ترومای موضعی، به ویژه مقاربت مقعدی و زایمان واژینال نیز باید بررسی شود. تصور می شود که اکثر موارد شقاق مقعدی با افزایش فشار اسفنکتر داخلی (هیپرتونی) همراه باشد. درد ناشی از شقاق همچنین می تواند هیپرتونی را بدتر کند که باعث ایسکمی موضعی و در نتیجه منجر به شقاق مزمن می شود.

زنانی که پس از تولد نوزاد دچار شقاق قدامی می ‌شوند، ممکن است هیپرتونی نداشته باشند ولی اسفنکترهای مقعدی ضعیف دارند. بنابراین درمان‌های مبتنی بر کاهش هیپرتونی برای این بیماران موثر نخواهد بود.

فیستول پری آنال

فیستول پری آنال یک مجرای اپیتلیالیزه شده پایدار از کانال مقعد به پوست اطراف مقعد است و می تواند بین اسفنکتریک، ترانس فنکتریک، خارج اسفنکتریک یا سوپر اسفنکتریک باشد. این بیماری اغلب عوارض ثانویه آبسه پری آنال است. اکثر آبسه های پری آنال بدون عوارض بهبود می یابند، اما از هر چهار بیمار یک نفر دچار فیستول پری آنال می شود. سایر علل مهم اما غیر شایع فیستول پری آنال عبارتند از IBD، عوارض زایمان و بدخیمی ها.

فیستول های ساده پری آنال کوتاه هستند و اسفنکتر را خیلی کم درگیر کرده یا اصلا درگیر نمی کنند. اما در مقابل فیستول های پیچیده پری آنال با درگیری قابل توجه اسفنکتر، چندین دستگاه و یا مجموعه مشخص می شوند. فیستولوتومی بهترین روش درمان برای این نوع فیستول است که شامل باز کردن مجرای فیستول، تخلیه و درمان آن است.

هماتوم پری آنال

هماتوم های پری آنال توده ای پر از خون و بسیار دردناک با ویژگی های زیر است:

کوچک – معمولاً به اندازه نخود است اما می تواند تا 1 تا 2 سانتی متر باشد
لخته خون در زیر سطح پوست قابل مشاهده است
درد شدید برای حدود 72 ساعت – درد خود به خود اغلب با خونریزی ناشی از هماتوم بهبود می یابد.

اکثر هماتوم های پری آنال خود به خود برطرف می شوند. با اینحال پمادهای بی حسی موضعی و استروئیدها ممکن است کمی تسکین دهنده باشد. در غیر این صورت با اکسیزیون برداشته می شود و فقط یک زخم کوچک باقی خواهد ماند. گروه کوچکی از افراد ممکن است عود هماتوم را در همان محل قبلی تجربه کنند که باید مجددا برای آنها جراحی در نظر گرفته شود.

تغذیه درمانی در طب ایرانی

باور کنید غذا و تغذیه درست توانایی پیشگیری، کنترل و درمان بیماریها را دارد، پس خورد و خوراکتان را با دقت انتخاب فرمایید.
.
مکتب طب ایرانی، میراثی ارزشمند و گنجینه ای از علم و حکمت اهالی پارسی است که در سرزمین پهناور و کهن ایران ساکن بوده و هستند. این دانش با حکمت یونانی آمیخته و در طی قرنها راهکارهایش توسط حمکا و اطبای زیرک آزموده شده است و در تشخیص از علم فراست و کهانت بهره میبرد و درمان بر پایه های اصلاح سبک زندگی(تغذیه)، دارو درمانی و اعمال یداوی (دلک و غمز، حجامت، فصد، …) استوار گشته است.

مکتب طب سنتی ایرانی به عنوان یک مکتب غنی از راهکارهای عملی معتقد است که داروها به تنهایی در درمان بیماریها نمیتوانند مؤثر باشند و توجه ویژه به اصلاح سبک زندگی و به ویژه اصلاح تغذیه، قدم اصلی در پیشگیری و کنترل بیماریها است. جناب شیخ ابن سینا علیه الرحمه، نابغه ای که دیدگاه هایش سالها از زمان خویش جلوتر بود، نیز در درمان بیماریها بر اولویت اصلاح تغذيه يا تدابير غذايی تاکید دارد که با توجه به تفاوت هاي بين فردی (مزاج) به بيماران توصيه می گردد. پاکسازی و تقویت دو اصل از اصول مهم درمان است که برای عضوی خاص و یا برای کل بدن اعمال میشوند. ✳در علوم نوين طبی نيز، بر اساس شرايط افراد، گاهی محدوديت ها یا توصیه های غذايی در کنار رعايت تنوع و تعادل غذا در رژيم غذای بيماران تجویز میشود که با توجه به مبانی و اصول کاربردی تغذیه نوین به ویژه هرم غذایی از يکسو و تلفيق آن با آموزه های گسترده طب ایرانی از سوی دیگر، شیوه مناسبی با عنوان غذادرمانی بر پایه شواهد شکل میگیرد که ضمن تامين درشت مغذی ها و ريزمغذی ها… به درمان بيماری و بهبود شرايط بيماران کمک خواهد نمود.
.
پزشکان متخصص مکتب طب ایرانی با به کارگیری تجربیات اطبای موفق تاریخ طب ایرانی و گنجاندن آنها در چهارچوبهای تایید شده دانش طب رایج، الگوهای غذایی درمانی مناسبی را برای انواع بیماریها ارایه میکنند.